Αφιέρωμα Σεπτεμβρίου: Οι καινοτομίες που μεταμόρφωσαν την οδοντιατρική! (Μέρος Δεύτερο)

0
635
4η Ημερίδα Kuraray Dental: Διαμορφώνοντας το μέλλον της αισθητικής και της συγκόλλησης

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο προηγούμενος αιώνας έφερε μεγάλες αλλαγές και σημαντικές προόδους στον τομέα της οδοντιατρικής.

Ας θυμηθούμε τους θριάμβους του πρόσφατου παρελθόντος, ρίχνοντας μια αναδρομική ματιά στις διάφορες καινοτομίες, η οποία θα μας οδηγήσει τελικά “πίσω … στο μέλλον”, τώρα που θεωρούμε πολλές από αυτές τις οδοντιατρικές τεχνολογίες δεδομένες.

Αφιέρωμα Σεπτεμβρίου: Οι καινοτομιες που μεταμορφωσαν την οδοντιατρικη! (Μερος Δευτερο)

Συγκολλητικά Υλικά

Αφιέρωμα Σεπτεμβρίου: Οι καινοτομίες που μεταμόρφωσαν την οδοντιατρική! (Μέρος Δεύτερο)

Μέχρι το 1925, υπήρχαν βασικά τρεις τύποι κονίας που χρησιμοποιούνταν στην οδοντιατρική για τη μηχανική πρόσδεση των ορθοδοντικών συσκευών, των κεραμικών και μεταλλικών επενδύσεων, των στεφάνων και των γεφυρών στη δομή του δοντιού.

Η πυριτική κονία, η κονία φωσφορικού ψευδαργύρου και η κονία οξειδίου του ψευδαργύρου με ευγενόλη. Αυτά τα υλικά χρησιμοποιούνταν, επίσης, και ως βάσεις ή επενδύσεις κάτω από μεταλλικές αποκαταστάσεις, χωρίς όμως να συγκολλούνται στην αποκατάσταση ή στη δομή του δοντιού.

Η κατάσταση παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη μέχρι το 1963, όταν ένας βρετανός ερευνητής ανέπτυξε κονίες από πολυκαρβονικά, οι οποίες δημιουργήθηκαν με την αντίδραση μεταξύ των μεταλλικών οξειδίων και υδατοδιαλυτών πολυμερών. Αυτή η πρόοδος ακολουθήθηκε στη δεκαετία του 1970 με την εισαγωγή γυάλινων ιονομερών, τα οποία δημιούργησαν τους πρώτους χημικούς δεσμούς με το σμάλτο των δοντιών και την οδοντίνη. Ωστόσο, ο δεσμός παρέμεινε αρκετά αδύναμος παρά τις προσπάθειες προετοιμασίας των επιφανειών των δοντιών με οξέα.

Ένα σημαντικό σημείο καμπής στις οδοντιατρικές αποκαταστάσεις ήταν το 1955, όταν ο Michael Buonocore εισήγαγε την τεχνική αδροποίησης με οξύ. Αυτή η καινοτομία, η οποία δημιούργησε μια φυσική σφράγιση στην επιφάνεια μεταξύ της αποκατάστασης και του σμάλτου, μαζί με την ανάπτυξη των σύνθετων ρητινών από τον Rafael Bowen, κατέστησε δυνατή την μακροπρόθεσμη συγκόλληση των υλικών στη δομή του οδοντικού σμάλτου και ενίσχυσε την ταχεία ανάπτυξη κλινικών τεχνικών όπως οι προληπτικές εμφράξεις,  οι σύνθετες αποκαταστάσεις και η σύγχρονη συγκόλληση στην αισθητική οδοντιατρική.

Το τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα, η συγκόλληση των αποκαταστάσεων με την οδοντίνη έγινε τελικά μια πραγματικότητα, γεγονός που ενίσχυσε δραματικά τη δημοτικότητα των αισθητικών οδοντιατρικών υπηρεσιών.

Τα προϊόντα από τα μέσα της δεκαετίας του 1960  είχαν προβλήματα μικροδιαρροής στη διεπαφή μεταξύ αποκατάστασης και οδοντίνης. Τα υλικά δεύτερης γενεάς, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, χρησιμοποίησαν κυρίως φωσφορικά με δυνατότητα πολυμερισμού, τα οποία προστέθηκαν σε Bis-GMA (υδρόφοβες ρητίνες). Οι δεσμοί αυτοί, αν και βελτιωμένοι, εξακολουθούσαν να είναι πολύ αδύναμοι και κλινικά ανεπιτυχείς. Μια τρίτη γενιά υλικών, που αναπτύχθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’80, χρησιμοποίησε έναν συνδυασμό υδροφιλικών ρητινών και ουσιών που απομάκρυναν το στρώμα κηλίδων και έδειχναν πολύ καλύτερη αντοχή δεσμού.

Οι τελευταίες γενεές υλικών συγκόλλησης επέτρεψαν την επιτυχημένη σύνδεση κεραμικών επιχρισμάτων, στεφανών και γεφυρών, καθώς και τις επιτυχημένες συγκολλήσεις αποκαταστάσεων. Αυτές οι πρόοδοι έχουν αυξήσει την ταχύτητα, την αποτελεσματικότητα και τις μακροπρόθεσμες προοπτικές συγκόλλησης των αποκαταστάσεων σε σμάλτο και οδοντίνη. Με αυτόν τον τρόπο, έχουν θέσει νέες παραμέτρους για την πρακτική της αποκαταστατικής οδοντιατρικής και έχουν ανοίξει το δρόμο για ακόμα πιο επαναστατικές εξελίξεις στον αιώνα που τώρα ξεδιπλώνεται.

Οδοντικά Εμφυτεύματα

Αφιέρωμα Σεπτεμβρίου: Οι καινοτομίες που μεταμόρφωσαν την οδοντιατρική! (Μέρος Δεύτερο)

Σήμερα, εάν ένας ασθενής χάσει ένα δόντι, τα γειτονικά δόντια δεν χρειάζεται να προετοιμαστούν ώστε να στηρίξουν μια γέφυρα, εφόσον μπορεί να τοποθετηθεί ένα απλό εμφύτευμα.

Αυτό εξασφαλίζει ότι τα υγιή δόντια δεν θα χρειαστούν στεφάνες, κάτι που είναι ιδιαίτερα ευτυχές, αφού το ποσοστό επιτυχίας ενός εμφυτεύματος είναι καλύτερο από εκείνο μιας γέφυρας.

Ο λόγος για αυτή την επιτυχία είναι ότι μια στεφάνη σε ένα εμφύτευμα δεν μπορεί να φθαρεί. Αυτό σημαίνει ότι οι ασθενείς που έχουν υψηλό κίνδυνο ανάπτυξης τερηδόνας μπορούν να αντιμετωπιστούν χωρίς το φόβο μολύνσεων που μπορεί να προκύψουν κάτω από τις στεφάνες.

Αλλά όπως τα εμφυτεύματα έχουν μεταμορφώσει δραματικά την οδοντιατρική πρακτική, έχουν μεταμορφωθεί και εκείνα από μια απρόβλεπτη τεχνική που εισήχθη στις αρχές του περασμένου αιώνα σε μία από τις πιο επιστημονικά προβλέψιμες και κλινικά τεκμηριωμένες θεραπευτικές μεθόδους.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, οι πρωτοπόροι των εμφυτευμάτων πειραματίστηκαν με διάφορα μέταλλα για να ταυτοποιήσουν ένα που θα γινόταν δεκτό από το φατνιακό οστό προκειμένου να στηρίξουν τεχνητές στεφάνες μετά από την απομάκρυνση ενός δοντιού.

Οι περισσότερες από αυτές τις απόπειρες ήταν ανεπιτυχείς και περιστασιακά προκάλεσαν επιπλέον προβλήματα για τον ασθενή. Στη δεκαετία του 1940 και του 1950, εισήχθη το υποπεριοστικό εμφύτευμα – το οποίο στηριζόταν πάνω στο κόκκαλο αντί να εισχωρεί σε αυτό. Με τα χρόνια, αυτό το εμφύτευμα αποδείχθηκε αρκετά επιτυχές στην υποστήριξη γεφυρών, ειδικά σε περιπτώσεις βαριάς ατροφίας της γνάθου.

Η δεκαετία του 1960 έφερε νέα σχήματα και σχέδια εμφυτευμάτων που θα μπορούσαν να τοποθετηθούν με επιτυχία στο οστό. Ωστόσο, πολλά από αυτά τα νέα εμφυτεύματα διήρκεσαν μόνο πέντε έως δέκα χρόνια πριν να χρειαστεί να αντικατασταθούν.

Στη συνέχεια, στη δεκαετία του 1970, εισήχθη η έννοια της οστεοενσωμάτωσης των εμφυτευμάτων. Για πρώτη φορά, το οδοντιατρικό επάγγελμα θα μπορούσε να προσφέρει προβλέψιμες πλήρεις αποκαταστάσεις που υποστηρίζονται από εμφυτεύματα. Επιπλέον, αποδείχθηκε ότι τα εμφυτεύματα σταματούν την απώλεια του φατνιακού οστού που συμβαίνει μετά από χρόνια φθορά των οδοντοστοιχιών.

Σήμερα υπάρχει ποσοστό επιτυχίας 95% για τα περισσότερα εμφυτεύματα. Στην πραγματικότητα, τα εμφυτεύματα έχουν γίνει τόσο ασφαλή και προβλέψιμα ώστε οι επαγγελματίες που στο παρελθόν ασχολήθηκαν αποκλειστικά με τη λειτουργία των εμφυτευμάτων, σήμερα ανησυχούν περισσότερο για την αισθητική τους.

Μια άλλη ένδειξη για το πόσο έχουν εξελιχθεί τα εμφυτεύματα είναι ότι οι ασθενείς σήμερα μπορούν να αντιμετωπίζονται με μεγάλη προβλεψιμότητα ακόμη και αν είναι επιρρεπείς σε περιοδοντική νόσο ή τερηδόνα, καθώς ορισμένοι τύποι κατεργασμένων και γυαλισμένων επιχρισμάτων, όταν τοποθετούνται κοντά στην κορυφή των εμφυτευμάτων, τα καθιστούν εξαιρετικά ανθεκτικά στην περι-εμφυτευματίτιδα. Τώρα αυτό κι αν είναι πρόοδος!

Μην χάσετε το αφιέρωμα του επόμενου μήνα!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.